Hieronder een overzicht van de verslagen van de vijfdaagse culturele reis naar de Mittelrhein van zondag 21 tot en met donderdag 25 augustus 2016.

Culturele reis KUBES 2016

Het valt beslist niet altijd mee, het leven als alleenstaande slechtziende in deze jachtige, individualistische wereld. Het kost energie om voortdurend alle zeilen te moeten bijzetten. Daarom is het o zo fijn en belangrijk om af en toe te kunnen genieten van een andere omgeving met een goede begeleider aan je zij. Even lekker verzorgd worden en de toerist uithangen, terwijl je nog wat cultuur opsnuift ook.
Dat heb ik vorig jaar voor het eerst aan den lijve kunnen ondervinden tijdens de reis van Bob en Liese-Lotte Middelburg naar de Fränkische Schweiz in Duitsland.
Ik verheugde me dan ook mateloos op de KUBES reis naar de omgeving Koblenz van dit jaar. Zelfs zo erg, dat ik bang was dat het dan alleen nog maar kon tegenvallen...

Op zondag 21 augustus vertrokken we, geheel volgens planning, met een touringcar vol uitgelaten mensen naar Duitsland. Het bleek een luxe bus te zijn met een bekwame chauffeur, die ons veel kon vertellen over de omgeving waar we reden. In Bornhofen aangekomen, werden we op het zonnige terras van ons hotel ontvangen met koffie en gebak. Na het inrichten van onze kamers was er nog tijd om met mijn begeleider Piet een stuk te wandelen langs de Rijn. Heerlijk, even de benen strekken! Tijdens het driegangen diner konden we die avond kennismaken met onze tafelgenoten, en de sfeer was al direct bijzonder goed. Altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten die min of meer in hetzelfde schuitje zitten. Wel was het erg lawaaiig in de eetzaal en daarom zagen we ervan af om het voorstel-spel met de hele groep vanavond te doen.

Op maandag 22 augustus togen we met de bus naar Koblenz, waar we met een kabelbaan over de Rijn naar de imposante vesting Ehrenbreitstein zweefden. Vanuit de cabine was er mooi uitzicht op de rivier en de stad, voor wie nog restvisus heeft. Helaas viel er vandaag wel wat motregen. Verdeeld over drie groepen werden we rondgeleid door het fort en genoten we van de verhalen van de enthousiaste gids.
Het fort kende een rijk verleden en er waren vroeger maar liefst 1500 soldaten gelegerd. Na de rondleiding was er nog even tijd voor koffie en vervolgens vertrokken we weer met de kabelbaan naar de stad. Daar had Bob bij een leuk restaurant gereserveerd voor onze heerlijke warme lunch. Na de buikjes rond te hebben gegeten, vertrok eenieder met eigen begeleider om op eigen houtje de stad te verkennen. Deze was kleiner dan ik me had voorgesteld. Mijn enthousiaste begeleidster Thea vertelde over wat er te zien was en ik mocht aangeven wat ik zelf graag wilde zien en doen. Ik voelde me net een koninginnetje! Thea en ik hebben drie kerken bezocht, de Deutsche Eck waar Moezel en Rijn samenkomen, het enorme beeld van Wilhelm I en uiteraard wat winkels, we zijn per slot van rekening vrouw! De tijd vloog dan ook voorbij, en voordat we het wisten was het alweer tijd voor koffie met gebak aan de Rijnboulevard. Daarna terug naar het hotel waar we na het diner buiten op het terras het uitgestelde voorstel-spel hebben gedaan. Ondanks de plavuizen vloeren en een kerkklok pal tegenover mijn kamer, sliep ik die nacht verrassend goed. Hoewel ik geen ochtendmens ben, was het elke dag toch een plezier om in alle vroegte te ontbijten, mede door de goede hulp van de begeleiders en de altijd gezellige tafelgenoten.

Op dinsdag 23 augustus was het prachtig weer. Dat kwam goed uit, want zo konden we op het bovendek van onze rondvaartboot van de tocht over de Rijn genieten. Begeleidster Pepie maakte me attent op schapen, wijnranken en vooral middeleeuwse kastelen aan de oevers, die ik met mijn kijkertje kon bekijken. Na een korte tussenstop in het leuke dorpje St. Goar, namen we een volgende boot richting Loreley, waar de Rijn zich versmalt. Er volgde weer een uitstekende lunch in een restaurant aan de Rijnboulevard van Boppard. Het was een prachtig oud restaurant, statig maar toch ook gemoedelijk. Hierna kon ik getooid met een nieuwe zonnehoed weer aan dek van de boot. Terwijl het alsmaar warmer werd, gingen we naar het klooster van Maria Laach. Daar heb ik met begeleidster Pepie de beeldentuin, het tuincentrum, de kerk en het park verkend. Hierna was het tijd voor het borrelritueel met de groep, dit keer aan de oever van het mooie meer van Maria Laach. Het was tijd om te proosten op de vakantie en het goede leven. Gelukkig hoefde niemand zelf te rijden en loodste onze chauffeur ons weer keurig terug naar ons hotel.

Op woensdag 24 augustus werd het pas echt heet. Voor vandaag stond het wijnstadje Rüdesheim op het programma. Eerst bracht de bus ons naar het wijnmuseum, gevestigd in een oud kasteel. Daar werden we in drie groepen rondgeleid. Onze gids was wederom kundig en enthousiast en mijn begeleidster Sonja en ik vonden het verrassend leuk en interessant. We genoten van de mooie glazen voorwerpen en ten slotte van een koel glaasje Riesling wijn. Daarna konden we weer op eigen gelegenheid het stadje verkennen. Dat betekende eerst de Konditorei opzoeken om een lekker vers broodje te eten.
Vervolgens gingen Sonja en ik in een open tweepersoons kabel cabine naar het immens grote beeld van Germania, waar Bob ons al informatie over had gemaild. Heerlijk om met een briesje door het haar over de uitgestrekte wijnplantages te zweven! Boven aangekomen verkenden we het beeld en park en schoten we wat foto's, waarna het alweer tijd was om terug te gaan naar het stadje voor de geplande wijnproeverij. In het oude pershuisje vertelde een Vlaamse meneer smeuïg in onze moerstaal over de drie te proeven wijnen en het familiebedrijf waar hij voor werkte. Het was weer een aangenaam verpozen. Hierna volgde gelegenheid om wijn te bestellen die daarna keurig naar de touringcar werd gebracht. Na de terugrit volgde helaas alweer ons laatste avondmaal in het hotel. Wel een bijzonder maal, want we gingen barbecueën op het terras. De begeleiders loodsten ons veilig langs de stukken vlees en de saladebar en voor het laatst konden we genieten van het Duitse glas bier of wijn. We moesten ons klaarmaken voor het vertrek de volgende dag, maar er was gelukkig ook tijd om nog gezamenlijk van de mooie avond te genieten.

Op de vijfde dag was ik gekoppeld aan de nieuwe KUBES begeleidster Marieke. We hadden direct een klik met elkaar en het was dan ook super gezellig om met haar van onze laatste tussenstop te genieten; een lunch en korte wandeling door het oude Xanten. We genoten daar van de koelte in de immense kathedraal en de fraaie schilderijen. Ook bekeken we de mooie oude geveltjes langs de met kinderkopjes geplaveide straatjes. Helaas hadden we vertraging opgelopen onderweg, waardoor er minder tijd was dan gepland om Xanten te verkennen. Ook het stuk van Xanten naar Arnhem wilde niet echt vlotten. Daardoor was het afscheid op het station nogal hectisch. Maar we waren het roerend met z'n allen eens: Niets dan lof voor de organisatie, de begeleiders, de gidsen en de chauffeur. Volgend jaar willen we allemaal weer heel graag mee!

Angelique Ten Holter

KUBES reis naar de Mittelrhein, augustus 2016

Misschien vinden jullie het leuk om eens te horen hoe een KUBES reis tot stand komt.

De ideeën voor een reis ontstaan thuis, Liese-Lotte zittend op de bank, Bob in zijn fauteuil, beide met een glaasje wijn binnen handbereik, ook tijdens de dagelijkse wandelingen in het bos met onze hond Maika en tijdens autoritten. Dan zonder het glaasje wijn.

Eerst komt de vraag: waar gaan we naar toe? Wat is voor onze groep interessant?
Het mag ook niet te ver zijn. Het moet een portie kunst en cultuur zijn, maar toch ook voldoende ruimte voor pure ontspanning. Dat de bestemming altijd Duitsland is, heeft te maken met de vele mogelijkheden die dat land biedt en de taal.

Als we de bestemming hebben bepaald, begint eerst het grote zoeken naar een hotel. Dit moet centraal in het gebied liggen, voldoende kamers hebben, vooral eenpersoonskamers, een terras, het liefst ook een zwembad, een leuke omgeving en vooral ook betaalbaar.
Dan duiken we het internet in om mogelijke hotels te bekijken. Dat is een hele klus.

Bob leest voor, Liese-Lotte heeft steeds commentaar. Uiteindelijk komen er wat hotels in de voorselectie. Deze gaan we aanschrijven voor een aanbieding. Soms komt er nooit een antwoord, soms zijn ze al volgeboekt en dat een jaar van te voren. Er komen dan diverse aanbiedingen, waarvan sommige meteen afvallen omdat zij te duur zijn. Uiteindelijk blijven er enkele over. Deze gaan we t.z.t. bezoeken. Dan worden er offertes gevraagd bij enkele busmaatschappijen. Vooral Duitse, omdat deze altijd goedkoper zijn dan Nederlandse. Vorig jaar was het bijna niet goed gegaan. Twee weken na onze reis, ging de busmaatschappij failliet, iets wat wij niet konden voorzien. Wel was de bus niet zo best meer. Dit jaar, bij een andere maatschappij, hadden we een splinternieuwe bus en een prima chauffeur.

Dan komt de invulling van het programma. Wat willen we graag zien? Is het geschikt voor onze groep?
Is er veel aan te raken? Toegankelijk? Doen we een rondleiding? Zo ja, hoeveel gidsen?
Ook Nederlandstalig? Waar lunchen we? Weer het Internet afstruinen. Dan wordt het weer veel mailtjes schrijven of bellen. De reacties komen niet altijd vlot binnen. Vaker moeten we er weer achteraan. Dan keuzes maken. Afspraken maken. Deze altijd eerst onder voorbehoud, we moeten eerst zeker weten dat het allemaal doorgaat. Het doorgaan van de reis is afhankelijk van voldoende aanmeldingen, maar zeker ook of er voldoende subsidie verkregen kan worden.
Het aanvragen van de subsidie is bij Adri Hopman in goede handen.
Door zijn zorgvuldige manier van werken, geniet hij veel vertrouwen bij de diverse fondsen.
Daarvoor is een goede begroting nodig, die wij omstreeks eind oktober bij Adri inleveren.
Het is een heel gereken.

Dit jaar had, toen wij er voor het eerst kwamen, Koblenz, met de Rheinpromenade, Seilbahn, fort Ehrenbreitstein, meteen ons hart gestolen. Ook de prachtige Altstadt, met zijn mooie kerken, waterpartijen, kunstwerken en pittoreske pleinen had veel te bieden.

Een boottocht op de Rijn mag bij zo’n reis natuurlijk niet ontbreken. Dan het interessante kloostercomplex Maria Laach. Ook het bezoek aan Rüdesheim met o.a. de duizend jaar oude Brömserburg, waarin het wijnmuseum is gevestigd, het Niederwalddenkmal en wijn proeven op een oud wijngoed was alles puur cultuur. Voor dit alles gold ook: van te voren alle afspraken maken en aan alle locaties een voorbezoek brengen. Voor de voorbereiding is een vast bedrag in de begroting opgemomen. Meerkosten zijn voor onze eigen rekening. Dat hebben we er graag voor over. We genieten er echt van.

Liese-Lotte en Bob Middelburg

KUBES-reis naar Bornhofen aan de Rijn

van 21 tot en met 25 augustus 2016

Eerste dag

Een jaar gaat snel voorbij en voor we het weer wisten kwam 21 augustus in zicht. We gaan weer naar Duitsland met KUBES. Dit keer naar een hotel aan de Rijn en wel, Rheinhotel Wagner in Bornhofen.
Bob heeft ons al via de mail op de hoogte gebracht van het programma, maar de beleving moet je toch zelf ondergaan. Praktijk is toch altijd anders als de theorie.
Ik ( Hèlen ) en Albert als mijn begeleider gaan voor de tweede keer mee en zijn weer vol verwachting. Wij komen uit Rotterdam en hebben er een dagje aan vast geplakt en zijn op zaterdag de 20e al naar Arnhem vertrokken. Vlak bij het station hebben we een hotelletje genomen en daaraan vast geplakt een museum bezocht en op zaterdag lekker gegeten in de stad.

Op zondag de 21e kwamen we netjes op tijd bij de bus. Het was nog wel even puzzelen hoe we van de ene ingang naar de andere uitgang moesten op het station Arnhem. We moesten de ingang poortjes passeren dat was niet moeilijk, maar welke kaart moest je daarvoor gebruiken. Albert had een meereis kaart voor 2 keer en één keer had hij gisteren al gebruikt. De tweede reiskaart was bestemd voor de terugreis naar Rotterdam, maar omdat hij geen andere kaart had, heeft hij hem gebruikt om door de poortjes te komen. Dat was natuurlijk wel zonde van je meereiskaart. Afijn niet te lang bij stilstaan, we gaan lekker een paar daagjes weg. De bus stond al klaar met allemaal bekende en nieuwe gezichten. Snel een paar bekende gezichten begroet en een plaatsje gezocht in de bus.
In de bus werden lunchpakketten uitgedeeld en Bob had ook weer alle gegevens voor de reis keurig in een plastic mapje voor ons.
Onderweg een “plasstop” en na ongeveer 300 km zien we Bornhofen op de borden staan. Dan komt het moment van verwachting over het hotel, hoe ziet dat eruit en welke kamer zullen we krijgen?.
Wij kregen een 2 kamerappartement waar we met z’n zessen gemakkelijk konden verblijven. Alles zag er wel een beetje gedateerd uit, maar toch keurig in Duitse stijl ingericht. Hier zouden we het wel een aantal dagen uithouden!!!!.
Op het terras van het hotel werd koffie /thee en lekkere taart geserveerd. Lekker was wat zacht uitgedrukt. De taart was verrukkelijk.
Voor het diner zijn we het stadje Bornhofen nog ingelopen. Bornhofen heeft een Rijnpromenade van enkele kilometers, maar veel was daar niet te beleven. Het zag er allemaal wat afgesloten en onbewoonbaar uit. Later hoorde we wel dat er veel minder toeristen komen en ook de bevolking trekt hier weg. Dat leverde leegstand op.
Vlakbij het hotel staat een fraaie Franciscanerkerk en klooster. Bornhofen is ook een bedevaartsoord.

Thea ter Veer heeft later in de week een stukje voorgelezen over Bornhofen. De tekst komt uit het Pilgerbuch Walfahrtsort Kamp - Bornhofen.

Schilderachtig ligt het bedevaartsoord Bornhofen aan de rechter oever van de Rijn, overtroffen door de burchten Sterrenberg en Liebenstein. In de volksmond worden ze 'de vijandige broers' genoemd. Het verhaal gaat, dat het ontstaan van Bornhofen samenhangt met een vijandige broedertwist.

In de middeleeuwen - zo luidt het verhaal - leefde daar een ridder, die twee zonen en een blinde dochter had. Zijn zonen erfden de beide burchten: Sterrenberg en Liebenstein. Zijn geld moest na zijn dood gelijkmatig over zijn drie kinderen verdeeld worden.

Maar de broeders bedrogen hun zuster bij het verdelen van het geld en verstootten haar uit de burcht. Zij hoopten dat ze de steile rotsweg, uitkomend in het dal, niet zou vinden en dat ze naar beneden zou storten. Ondanks haar blindheid kwam zij echter behouden in het dal aan. Haar kleine vermogen gebruikte zij voor de bouw van een kapel op de plek waar nu Bornhofen ligt.

Hoe toepasselijk!!!!

Wij hebben na het bezoeken van deze kleine kerk toch nog een terrasje gevonden waar we een glas heerlijke Rhijnwijn hebben gedronken.
Het diner werd geserveerd in de eetzaal en van te voren wisten we bij wie we aan tafel zouden zitten die avond. We kregen voor alle dagen een vaste tafel aangewezen en wij vonden dat een goede suggestie. Wel was het leuk om met andere mensen aan tafel te zitten als vorig jaar. Na het diner bleek dat veel mensen van de groep een beetje vermoeid waren en velen gingen gelijk naar hun kamer. Bob en Liese-Lotte hadden een kennismakingsspel bedacht, maar dat moet maar wachten tot de volgende dag.
We hebben bijna niet geslapen die nacht. Wat blijkt namelijk, pal naast ons appartement lag de wasserette. Daar was men de hele nacht bezig de grote wasmachines te laten draaien. Een hels lawaai. Omdat we 2 kamers hadden zijn we midden in de nacht naar een andere kamer verhuisd maar daar lag Albert op een matras waar de veren uitstaken. Geen succes dit appartement. Morgen maar een andere kamer gaan vragen.

Tweede dag

Na het ontbijt stond de bus klaar om ons naar Koblenz te rijden. Langs de oevers van de Rijn was dit een ritje van ongeveer 3 kwartier. Een mooie rit met uitgezicht op een aantal burchten aan weerszijde van de beroemde rivier. De bus zette ons af in het centrum van Koblenz, vlak in de buurt van de kabelbaan (de modernste ter wereld) die ons naar boven brengt naar de vesting Ehrenbreitstein. Wat een adembenemend uitzicht hebben we in de 20 persoonsgondels. We zweven letterlijk en figuurlijk naar de vesting.

Omstreeks het jaar 1000 bouwde een zekere Ehrenbert op een steile rots van 118 meter boven de Rijn een van de sterkste machtigste vestingen. Helaas zijn er eeuwenlang gevechten geweest om en rond de vesting. De Franse hebben na een belegering van één jaar, waarbij de verdedigers werden uitgehongerd, de vesting overgenomen.
Een gids trachtte ons de geschiedenis op een leuke manier uit te leggen. We wandelen in 3 groepen door o.a. het Bastions en barokgebouwen. Ook waren er een aantal maquettes met brailleteksten aanwezig. Het is een soort openluchtmuseum en boven op de vesting heb je een schitterend uitzicht over de Rijn en Moezel. Het is spectaculair, maar net als op zoveel plekken waar je voor het eerst komt laat de rondleiding zoveel indrukken achter dat je feitelijk te weinig tijd hebt. Je kan hier wel een hele dag doorbrengen.

Na dit bezoek zweven we weer naar beneden naar de stad Koblenz zelf. Voordat we de stad op eigen gelegenheid kunnen gaan bezichtigen gaan we eerst in restaurant “Wacht am Rhein” lunchen. Koblenz is een oude stad ingeklemd tussen de Moezel en de Rijn met een geschiedenis die ook weer teruggaat tot de Romeinse tijd. De Romeinen vermelden ongeveer 14 jaar na Chr. de naam Castrum ad Confluentes, wat betekent “nederzetting bij de samenvloeiing“.

Na de lunch kunnen we paar uren op eigen gelegenheid de stad bezichtigen. Het is aan ieder zelf wat te gaan doen. Bijna iedereen wandelt naar de spitse landtong, de Deutsches Eck genaamd waar op een in totaal 37 meter hoog monument keizer Wilhelm I met een godin van de overwinning staat afgebeeld. Jaarlijks bezoeken meer dan 2 miljoen mensen dit indrukwekkende monument.
Wij zijn erom heen gewandeld en zijn de St. Kastor kerk binnengelopen. Deze kunsthistorische kerk is wel de belangrijkste kerk van Koblenz. Het is een drieschepige Romaanse basiliek. Na deze 2 belangrijke bezichtigingen gunnen we ons zelf wel een drankje op een van de terrassen van deze oude stad en voordat we het wisten was het weer tijd om samen te komen voor een kopje koffie/thee met dat heerlijke Duitse gebak ofwel Stück Torte.
Moe en voldaan wandelen we gezamenlijk naar de bus die ons weer naar het hotel brengt. Na het diner strijken we neer op het terras van het hotel waar we het uitgestelde voorstellingsspel doen. Een rammelende bal wordt steeds naar een ander persoon gegooid die dan weer iets over zichzelf vertelt. Bij elkaar ben je zo een uurtje verder want het is een grote groep. Het was een geslaagd spel, zo kom je in korte tijd toch het een en ander van elkaar te weten.
Inmiddels hebben we een nieuwe kamer gekregen en hopen dat we beter slapen dan de afgelopen nacht. Ach ja, dit hoort nu eenmaal ook bij reizen.

Derde dag

Vandaag staat er een boottocht op de Rijn op het programma. Gisteren liet de zon af en toe verstek gaan, maar vandaag staat hij volop te schijnen. We rijden met de bus naar de aanlegsteiger van rederij Köln. In St Goar moeten we overstappen en dan weer met de boot naar Boppard. Heerlijk is het op de boot en wat een prachtig uitzicht op de beide oevers van de Rijn. Onderweg passeren we de beroemde Lorelei een 132 meter hoge rots waar de Rijn een scherpe bocht maakt en heel smal is. De legende is dat een mooi meisje op de rots haar lange blonde haren kamde. Door haar verschijning leidde ze zo erg de schippers af dat veel schepen vergingen of verdwenen. Bijna iedereen kent de sage en een stuk van het beroemde lorelei lied.

Heinrich Heine, 1822 (1799-1856)

1. Ich weiß nicht, was soll es bedeuten,
Daß ich so traurig bin,
Ein Märchen aus uralten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.
Die Luft ist kühl und es dunkelt,
Und ruhig fließt der Rhein;
Der Gipfel des Berges funkelt,
Im Abendsonnenschein.

2. Die schönste Jungfrau sitzet
Dort oben wunderbar,
Ihr gold'nes Geschmeide blitzet,
Sie kämmt ihr goldenes Haar,
Sie kämmt es mit goldenem Kamme,
Und singt ein Lied dabei;
Das hat eine wundersame,
Gewalt'ge Melodei.

3. Den Schiffer im kleinen Schiffe,
Ergreift es mit wildem Weh;
Er schaut nicht die Felsenriffe,
Er schaut nur hinauf in die Höh'.
Ich glaube, die Wellen verschlingen
Am Ende Schiffer und Kahn,
Und das hat mit ihrem Singen,
Die Loreley getan.

In Boppard, vlak bij de aanlegsteiger gaan we lunchen in restaurant Baudrobiga. Een heerlijke lunch en weer gezellig getafeld met weer andere gasten van de reis.
Na de lunch vertrekken we met de bus naar klooster Maria Laach. Dit is ongeveer 50 kilometer rijden. We rijden het Eifelgebied in. In Maria Laach kunnen we op eigen gelegenheid het gehele complex bekijken.
De abdijkerk geldt als een van de belangrijkste bouwwerken in Staufische stijl. De plaatsnaam Laach dankt zijn naam aan het daar gelegen vulkanische meer (de naam "laach" is afgeleid van het oudhoogduitse woord "lacha", van Latijn "lacus" = nl. "meer"). De abdij werd oorspronkelijk Abdij Laach genoemd tot omstreeks 1862 de Jezuïeten er de naam "Maria" aan hebben toegevoegd. Direct achter de abdij ligt de militaire begraafplaats waar zesendertig - in de Tweede Wereldoorlog gesneuvelde - Duitse militairen zijn begraven.
We wandelen het grote terrein over en hebben even het gevoel in een soort pretpark te zijn beland en ondanks de mooie kerk en tuin hebben we dat gevoel niet van ons af kunnen zetten. De abdijkerk was indrukwekkend met zijn twee groepen van 3 torens. Binnen werden we verrast door een zee van geluid afkomstig uit het orgel.
We hebben er zeker wel een kwartier naar zitten luisteren. Ook het praalgraf van paltsgraaf Hendrik II was het bezichtigen waard.
Jammer genoeg was het klooster gesloten en zijn we door de schitterende tuinen gewandeld en hebben een drankje gedronken bij het restaurant.

Een verrassing was de gezellige borrel die Bob en Liese- Lotte altijd organiseren. Op een plek aan de Laachersee werd er weer geproost op de gezellige dagen die we met elkaar doorbrachten. Allemaal een alcoholische versnapering in een klein glaasje en een zoute stengel maken het compleet. Wat een prettige sfeer heerst er toch.
Na dit gebeuren terug naar het hotel waar we weer een lekkere maaltijd aangeboden kregen.

Vierde dag

Het wijnstadje Rüdesheim staat op ons programma voor vandaag. Na het ontbijt maken we met de bus een ritje van ongeveer 40 kilometer. Allereerst een bezoekje met een gids in het Rheingauer Weinmuseum. Dit museum is gevestigd in de Brömserburg, een imposant gebouw uit de 11e/12e eeuw. Er is veel te zien en dit wordt met veel enthousiasme verteld aan ons.
Op sommige plekken kan en mag je druivenpersen, kannen, deuren, vaten en een houten maquette aanraken, heel interessant. Op de eerste etage via een nauwe kleine steile trap komen we op een soort terras en krijgen daar een glaasje wijn aangeboden. Hoe heerlijk is het hier zitten en je ogen dicht te doen en in gedachten een paar honderd jaar terug gaan naar de tijd waarop dit gebouwd werd. Als je je ogen open doet kijk je op de Rijn met de zon op je gezicht. Wat een zalig moment !!!.
Na deze rondleiding kan je zelf het plaatsje Rüdesheim bekijken. We krijgen een paar suggesties mee en uiteindelijk kiezen we voor het Niederwald Monument, hoog boven Rüdesheim. Eerst strijken we nog neer voor een lunch op een van de vele terrassen. Waar het op sommige plekken de afgelopen dagen relatief stil was, is het hier enorm druk met toeristen.
De kabelbaan van Koblenz is zo bevallen dat we nu zonder angst in de kabelbaan naar Niederwald stappen. Het zijn kleine gondels voor enkele personen met een prachtig uitzicht over het oude centrum, de Rijn en de wijnbergen rondom. Je kan ook naar boven lopen maar dat is toch wat te ver en te heet vandaag. Vanuit de kabelbaan loop je in 10 minuten naar het hoge standbeeld van de godin Germania die de hoede aan de Rijn symboliseert. Zij herinnert aan de stichting van het Duitse Rijk direct na de Frans-Duitse Oorlog. Het monument heeft een totale hoogte van 38 meter.
Het is bloedheet, ruim 30 graden vandaag en er staan weinig bankjes en al helemaal geen bankje in de schaduw. Het enorme beeld ligt ook volop in de zon. We blijven dus maar even boven om te genieten van het monument en het uitzicht.
Beneden aangekomen duiken we een echte Deutsche Konditorei in waar we weer genieten van een kannetje thee en daarbij een Schwartswaldertorte.
Om 15:00 uur worden we verwacht bij het wijngoed Adolf Störzel, waar we een reuze gezellig wijnproefuurtje krijgen. We proeven een aantal witte wijnen en één rode en het glaasje mogen we meenemen. De wijndeskundige vertelt ons met veel humor in het Nederlands over de wijnen die we proeven. Na afloop kan je wijn die je erg lekker vond kopen. Je hoeft er niet mee te sjouwen, want de flessen worden voor je naar de bus gebracht. Hoe luxe wil je het hebben? De dag wordt afgesloten met een barbecue op het terras van ons hotel, goed verzorgd en na het eten komt er een Duitse DJ die achter een keyboard ons verrast met leuke muziek en zang. Er kan gedanst worden en daar wordt dan ook gebruik van gemaakt.

Vijfde dag

Het zit er weer op. Na het ontbijt rond 9:00 uur vertrekken we richting Arnhem. Onderweg is er een stop in het stadje Xanten. I.v.m. files onderweg hebben we niet veel tijd om het stadje te bekijken, alleen om te lunchen. De lunch wordt letterlijk en figuurlijk betaald uit de Pot.
Liese–Lotte heeft voor ieder van ons een klein potje geboetseerd waar we geld in kregen voor de lunch.
Heel leuk en het staat nu in de tuin te pronken.

Dit was mijn tweede vakantiereis met KUBES en hopelijk is dit niet de laatste reis. We hebben van alles genoten. Een verhaal apart was het vreemde hotel, eigenlijk is dat een hoofdstuk apart maar iedereen snapt wat ik bedoel. Wederom heb ik met grote bewondering en verwondering de groep gadegeslagen. Ikzelf heb nog één redelijk goed oog, dus kan nog veel zien. Dat houdt in dat ik met Albert regelmatig daarover discussieer of ik wel bij KUBES thuis hoor. Maar eigenlijk hoef ik daar toch niet te lang over in te zitten. Ten eerste omdat ik niet weet wat de toekomst zal brengen wat mijn andere oog betreft en ten tweede ervaar ik zoveel gezelligheid en warmte bij jullie en dat ik mij thuis voel en dit niet wil missen. Daarom iedereen bedankt, ook namens Albert voor de gezelligheid en zeker de organisatoren van dit schitterende reisje.
“Petje Af” BEDANKT.

Hèlen Smit-Blaas

Kort reisverslag van de KUBES reis naar Koblenz a/d Rijn In Duitsland, van zondag 21 augustus tot en met donderdag 25 augustus 2016

Zelf had ik enige ervaring als begeleider met de KUBES-dagexcursies, maar nog niet met de meerdaagse trips.
Toen ik dus aangemeld en ingedeeld was bij deze langere reis bekroop mij een gevoel van interesse, maar ook van enige schroom hoe de reis zou gaan verlopen.

Maar ik moet zeggen dat het een geweldige ervaring is geweest.
En zeker voor herhaling vatbaar. Mijn grote complimenten voor de zeer deskundige voorbereiding van deze toch wel complexe reis voor wel 60 deelnemers.
Een grote verantwoordelijkheid, maar ook best wel de kans dat er dingen zijn die plotseling veranderen of gebeuren, zodat er geïmproviseerd moet worden.

Daarnaast is ook de discipline van de reisgenoten, zowel de slechtziende/blinde deelnemers, als de begeleiders, mij opgevallen. Vooral om met een zo grote groep op pad te gaan, is dit van groot belang. Elke keer als een tijd van vertrek was aangekondigd, stonden we allemaal op tijd op de stoep! Geweldig hoor.

Het onderkomen in het ***-hotel was prima en voldoende afgestemd voor deze reis.
Het zoeken van je juiste kamer was soms wel eens lastig door de vele trappen en gangetjes. Maar er is niemand zoekgeraakt in deze 5 dagen.
En de kwaliteit van het hotel en de catering was prima.

Het programma van deze 5 dagen was heel afwisselend en vol genoeg.
Als je 2 acties per dag hebt, dan is dit met een groep van 60 personen een hele toer om dit voor elkaar te krijgen. Er was ook tijd voor onderlinge contacten op de terrassen en tijdens de wandelingen door de dorpjes en langs de Rijn.

De excursies en de bijbehorende deskundige rondleiding (in het Hoog Duits) door de Burcht boven Koblenz was erg goed en heel interessant. Het is altijd een grote toer om ziende attracties enigszins om te bouwen voor een goede trip voor de slechtziende/blinde reisdeelnemers. Mijn complimenten dat dit goed gelukt is.

Nog niet met alle deelnemers heb ik contact kunnen maken in deze reis, maar wel met veel begeleiders en natuurlijk met de leuke mensen die ik elke dag heb mogen begeleiden. Het valt mij op dat alle deelnemers heel enthousiast zijn en plezier hebben in deze trip. En dat kan ik mij nu zeker voorstellen. Het smaakt naar meer.

Groeten van LeoHans Los uit Scheveningen, 31-8-2016.

Korte impressie over de reis naar Koblenz en omgeving

Graag voldoe ik aan de wens om enkele indrukken weer te geven over de vijfdaagse reis naar Koblenz.

Persoonlijk ben ik iemand die niet veel om vakanties geeft maar er zijn twee hoogtepunten in het jaar waar ik altijd erg naar uitzie en al van te voren weet dat het mij een grote voldoening schenkt.

Eén van die hoogtepunten is de jaarlijkse culturele reis van meerdere dagen die door KUBES en met volle medewerking van KUBES de laatste jaren door Bob en Liese-Lotte Middelburg worden georganiseerd.

Al vanaf het jaar 2000 ben ik een vaste deelnemer, behoudens in 2015 toen ik de reis noodgedwongen door gezondheidsproblemen moest afzeggen.
Maar des te groter wat mijn genoegen dit jaar weer volop te kunnen genieten. Het ligt niet in mijn bedoeling alle excursie- en cultuuronderdelen te beschrijven maar me te bepalen op de indruk die ik altijd ervaar en met me mee naar huis neem.

Het weten dat je weer dagen samen bent met mensen die er elk jaar bij zijn geeft al een aangenaam reüniegevoel, maar ook de bereidheid van de bekenden om meteen spontaan contact te maken met de mensen die voor het eerst meegaan, vind ik verrassend. Ook de zekerheid dat de organisatie de begeleidsters en begeleiders met zorg uitkiest en de keuze om elke dag van begeleiding te wisselen. Dit verstevigt de contacten en daardoor ervaar je als deelnemer ook de grote betrokkenheid van de begeleiders.

Wat voor mij ook een heerlijk gevoel geeft, is de perfecte voorbereiding van de meerdaagse reizen. Al van te voren krijg je een overzicht wat we gaan beleven zowel aan cultuur als ontspanning en dit al met de juiste data en tijden.
Alleen de onvoorziene files onderweg kunnen het geplande programma verstoren. Waren de afgelopen jaren soms wat te overladen met veel cultuur op een dag, waardoor er vooral bij de oudere deelnemers wel eens teveel vermoeidheid optrad, dit jaar was de verhouding tussen cultuur en ontspanning zeer goed gekozen.

Zeker moet vermeld worden de geweldige sfeer en de gezelligheid die voor mij duidelijk uitstraalt bij alle deelnemers.
De bereidheid van alle begeleiders om de blinden en slechtzienden zoveel mogelijk alles te beschrijven en waar mogelijk te laten betasten van voorwerpen, plus 24 uur klaar te staan, al is het alleen maar om je steeds naar je kamer te brengen en af te halen, geeft een sterke band in de hele groep, en die ook de integratie tussen blinden en zienden sterk vergroot.

Ik zou hier nog veel meer over kunnen zeggen omdat ik er nu bijna een week later nog zo vol voldoening aan terugdenk, maar laat ik mij hier beperken tot dank aan allen die het organisatorisch en financieel hebben mogelijk gemaakt van deze reis te genieten.

Hoelang ik nog mee kan zal afhangen van mijn leeftijd waarbij de gezondheid wat kwetsbaar kan worden, maar ik verheug me nu al op de reis in 2017.
Het reisdoel is voor mij van minder belang, ik vind alles interessant, maar het is vooral de sfeer en de saamhorigheid plus de goede organisatie die mij aanspreekt.
Hopelijk zijn er in de komende jaren ook weer fondsen bereid om deze reizen te ondersteunen, waardoor het voor veel deelnemers ook financieel mogelijk blijft eraan deel te nemen.

Rinus Rijk

Wat heb je daar nou aan

Daar stonden we dan: maandagochtend, 22 augustus, de tweede dag van onze KUBES-reis naar de Mittelrhein, 58 deelnemers verdeeld in drie groepen voor een rondleiding in Ehrenbreitstein, een zware vesting ruim 100 meter boven de Rijnoever bij Koblenz.
Onze groep werd opgewacht door gids Dorothee, een vrolijke en vermoedelijk potige Duitse dame met duidelijke stem die echt moeite deed om langzaam te spreken en zich voor buitenlanders begrijpelijk uit te drukken. Door de strategische ligging van deze vesting was het uitzicht uiteraard groots en indrukwekkend; dit, en andere aspecten van dit verdedigingswerk, werden door de gids helder beschreven. Samen met je eigen indrukken krijg je best een idee van zo'n massief en log gebouw en Alhoewel het merendeel van zo'n burcht zich natuurlijk aan de handen onttrekt, viel er toch aardig wat aan te raken: dikke muren, het interieur van een arrestantencel, geschut, een sierlijk waaierpatroon in de constructie van een gevel en de nodige gebruiksvoorwerpen. Voor beschadiging hoefde je niet bang te zijn want in zo'n omgeving kunnen alleen kanonnen en bommen iets vernielen. Met haar levendige verteltrant bracht onze gids het verleden tot leven; zo vertelde zij vol trots over haar stadgenoot, de in Koblenz geboren diplomaat Metternich die in 1815 leiding gaf aan het swingende congres van Wenen en een flinke vinger in de pap had bij het herindelen van de kaart van Europa.
Ook beschreef ze met de nodige ironie de grote idealen uit de Duitse geschiedenis en, opvallend, verwees steevast naar de tweede wereldoorlog als de Nazikrieg.
Door die overvloed aan informatie konden onze begeleiders zich beperken tot het geven van praktische tips: de op- en afstapjes, lage deuropeningen en het ontdekken van interessante voelobjecten.

Hoe anders was dat twee dagen later in het Mechanische muziekinstrumentenmuseum van Rüdesheim.
Die hete middag hadden we vrije keus: sommigen maakten een tochtje met de kabelbaan, anderen gaven de voorkeur aan een lui uurtje op een terras, wij kozen met enkele reisgenoten, hoopvol gestemd, voor het museum. Het betrof hier een verzameling van zo'n 300 mechanische muziekinstrumenten die de eigenaar in de loop van 50 jaar bij elkaar had gebracht: speeldozen, klokken, orgeltjes, pianola's, met zingende vogels en andere dieren verpakt en verstopt in mooi versierde kasten en dozen.
Over zo'n bijzondere collectie zijn prachtige verhalen te vertellen, zou je denken, maar dan was je bij onze gids aan het verkeerde adres. Zij leek zelf een onderdeel van de mechanische collectie: ergens in haar hoofd moet een cd-tje gezeten hebben wat via haar speakertje werd afgedraaid.
Ondanks dat we met een klein groepje waren van zo'n 12 buitenlanders (onze Kubisten en enkele Amerikanen), maakte ze geen enkel contact met haar publiek. Dat had het voordeel dat ze ook niet oplette en niet goed de hand hield aan het strenge aanraakverbod. We hadden een paar actieve zelfdenkende KUBES-begeleiders bij ons en die hadden al gauw door dat je best het nodige kon betasten als je even achterbleef wanneer de gids alweer een zaal verder was.
Eerlijkheidshalve moet wel gezegd worden dat, ook al was de uitleg kort en saai, er heel wat liedjes en melodietjes te beluisteren waren.

Voor toelichting bij de overige activiteiten zoals een boottocht op de Rijn, het bezoek aan het kloostercomplex Maria Laach, de verkenning van de binnenstad van Koblenz, konden we afgaan op de informatie van onze KUBES-begeleiders. Over het algemeen vonden die het leuk om te vertellen over gebouwen, aparte huizen en winkels die we passeerden en natuurlijk is het dan de kunst het verhaal aan te passen bij de specifieke interesses van de luisteraar.
Dat lukt de een beter dan de ander, maar de goede wil is er altijd.

Kijk, daar heb je nou wat aan!

Rob Remmen

Mittelrhein zondag 21 t/m donderdag 25 augustus 2016

Een mooi reisprogramma in een prachtige omgeving en het aantal dagen is perfect, niet te lang, niet te kort… en het is een reis met begeleiding.
Dat maakt het voor ons mogelijk om samen ontspannen van een vakantie te genieten.
Voorafgaand aan de vakantie spreken we met de begeleiders die voor de reisdag aan ons toegewezen zijn af waar we elkaar ontmoeten, om samen naar het vertrekpunt van de bus te gaan. Een heel gezelschap met veel zin in een mooie vakantie. In het hotel worden we gastvrij ontvangen en laten we ons op het terras Kaffee mit Kuchen heerlijk smaken.

Bij KUBES hebben ze zelfs op de weergoden een positieve invloed gehad!
Overdag een interessant programma met kundige en enthousiaste gidsen op slot Ehrenbreitstein en in het Weinmuseum in Rüdesheim. Maar ook tijd voor een wandelingetje langs de Rijn of Moezel en heerlijk genieten tijdens de boottocht over de Rijn of een moment van bezinning in het klooster van Maria Laach.

Iedere dag wisselen de begeleiders van deelnemer. Het begeleiden betekent niet alleen waarschuwen voor stoeprandjes of het voorlezen van een menukaart, maar juist het feit dat ze je deelgenoot maken van hun belevingswereld tijdens de reis waarin ze spontaan vertellen over bijzonderheden die er te zien zijn, maken de reis tot een succes.

Henry en Kirsti Steur

Laatst bijgewerkt op woensdag 23 november 2016

Naar boven